باغ سكوت من
بزار فردای دنیامو به دستای تو بسپارم... واسه پروانگی کردن من این دستا رو کم دارم...
این یک دو سه روزه نوبت عمر گذشت چون آب به جویبار و چون باد به دشت روزی که نیامدست و روزی که گذشت
هرگز غم ایام مرا یاد نگشت نوشته شده در دوشنبه ۱٥ شهریور ۱۳۸٩ساعت
۱٢:٢۳ ب.ظ ***امید*** رد پای دوست () |
| Design By : Mihantheme |
