ناگه نِگه به مُحسبِ مستم اوفتاد
لب تر نکرده جام می از دستم اوفتاد

گفتم ز راه فسق گریزم به کوی زهد
لیکن گذر به کوچه بن‌بستم اوفتاد

ای بحر علم غوطه زدم در تو سال‌ها 
و آخر کفی ز موجِ تو در دستم اوفتاد

مُردم هزار بار به طوفان لُجّه‌ات 
تا مرده ماهی‌‌ای، ز تو در شستم اوفتاد

از بس جوابِ نیست شنیدم «سنا» ز تو
آتش ز نیستیِ تو در هستم اوفتاد

 

نوشته شده در یکشنبه ۳ مهر ۱۳٩٠ساعت ٩:۳٤ ‎ب.ظ ***امید*** رد پای دوست () |