باغ سكوت من

بزار فردای دنیامو به دستای تو بسپارم... واسه پروانگی کردن من این دستا رو کم دارم...

در آن پر شور لحظه

دل من با چه اصراری ترا خواست،

و من میدانم چرا خواست،

و می دانم که پوچ هستی و این لحظه های پژمرنده

که نامش عمر و دنیاست ،

اگر باشی تو با من، خوب و جاویدان و زیباست .

***

نوشته شده در سه‌شنبه ٢٢ تیر ۱۳۸٩ساعت ٢:٢٧ ‎ق.ظ ***امید*** رد پای دوست () |

Design By : Mihantheme