گویند مرا چو زاد مادر                               پستان به دهن گرفتن آموخت

شبها بر گاهواره من                                بیدار نشست و خفتن آموخت

دستم بگرفت و پا به پا برد                        تا شیوه ی راه رفتن آموخت

یک حرف و دو حرف بر زبانم                       الفاظ نهاد و گفتن آموخت

لبخند نهاد بر لب من                               بر غنچه ی گل شکفتن آموخت

پس هستی من ز هستی اوست             تا هستم و هست دارمش دوست

 

 

نوشته شده در پنجشنبه ۱۳ خرداد ۱۳۸٩ساعت ۱۱:٠٥ ‎ق.ظ ***امید*** رد پای دوست () |